Mijn ruimtereis

Ik krijg zure oprispingen van Het Hollandsch Levenslied, heb last van plaatsvervangende schaamte als ik een polonaise zie en van draaiorgels word ik schietgevaarlijk. Maar als ik èrgens een bloedhekel aan heb is het wel een vergadering op het OK-complex in ons ziekenhuis!

Voordat je de zaal waarin de talkshow wordt gehouden mag betreden, is het verplicht omkleden geblazen. Bij iedereen die naar binnen wil ziet poortwachter Giel Steriel er streng op toe dat een speciale overall wordt aangetrokken en een haarkapje opgezet. Zelfs de reeds kalende mannen van rond de vijftig -die van nature altijd al een soort badmuts dragen- vormen op dit laatste geen uitzondering.

De vaste OK-crew heeft een eigen kleedruimte maar bezoekers moeten zich omkleden in een felverlichte hal bij de ingang. Er is daar geen enkele privacy en daarom wil ik graag mijn normale kleding eronder aanhouden. Qua maat is het 'One Size Fits All', ikzelf noem het altijd 'Extra Medium'. Het zweet parelt van mijn voorhoofd als het, na een kwartier getob en geworstel, uiteindelijk gelukt is om in de overall te klimmen en met een uiterste krachtsinspanning de rits dicht te trekken.

Overigens loopt iedereen daar in zo'n zelfde gekke pakje. Maar net zoals bij mijn allereerste bezoek aan een sauna voel ik me toch bekeken en opgelaten in zo'n belachelijke outfit. De plastic hoesjes om mijn schoenen voelen als groene zeep op de gladde tegelvoer. Als een travestiet op naaldhakken op een grindpad met tegenwind, zeg maar.

Na een prachtig weekend met een heerlijk zonnetje en zeer aangename temperaturen voor de tijd van het jaar, is het sinds vandaag uit met de pret. Hoewel het nog steeds niet echt koud is, lijkt het alsof er elk moment dikke vlokken sneeuw uit de grijze wolken zullen gaan vallen. Een week geleden zag je overal de etalages en winkelstraten nog vol met sinterklaas versieringen en sinds afgelopen weekend heeft half Nederland alweer een kerstboom in de woonkamer en hoor je de godganse dag niet anders dan dat eeuwige Last Christmas van Wham op de radio.

De bemanning van de Apollo 13 wenst U daarom alvast een prettige kerst en een voorspoedig nieuwjaar!

Opmerking bij de foto: Om begrijpelijke redenen wilden mijn collega's André (rechts)  en Susanne ( midden)  slechts onherkenbaar in beeld worden gebracht..

Mijn liefde voor drank en sigaretten

Dubbelzinnigheid is troef want de titel van dit stukje zal wel weer allerlei associaties opwekken. Zo van: 'Zie je wel, dus toch! We wisten het wel. Eindelijk komt ie eens uit de kast.'

Nou, dat valt wel mee hoor. Ik lust nog steeds graag een slokje, maar dan met mate. Voor alles is een tijd en een plaats en daarbij heb ik ook mijn voorkeuren. Op een zonnig terras vind ik een dubbel biertje niet te versmaden, een Leffe of liever nog een La Trappe. Thuis in gezelschap van mijn lief drink ik graag een rood wijntje met daarbij uiteraard een lekker hapje. "Geen drankje zonder hapje!" roept ze dan. Maar volgens mij kan het ook andersom.

En dat roken van mij... tja. Vaak genoeg heb ik geprobeerd te stoppen, maar ik kom er moeilijk vanaf en dat geef ik eerlijk toe. Sinds jaar en dag maakt die sigaret samen met een bak koffie een belangrijk deel uit van mijn vaste ochtendritueel. En als 's-avonds mijn Gauloises onverhoopt op beginnen te raken, bekruipt mij weleens een bepaalde onrust. Fijn dat dan er genoeg tankstations in de buurt zijn waar ik nog even snel zo'n fancy blauw doosje kan scoren. Toch gaat deze dwangmatigheid niet zover, dat je mij een kettingroker kunt noemen.

En al zoú dat zo zijn, volgens mij zijn er nog genoeg andere verslavingen die veel slechter voor de gezondheid zijn of op zijn minst een tikkeltje genant. Afgelopen week heeft de politie iemand opgepakt die - voor zover ik het begreep - zijn fiets voortbewoog door telkens een ruk aan de ketting te geven. Of verzamelde die vent nou halskettingen met meisjesnamen? Of zit het nog anders en betreft het hier -om eens een deftig woord te gebruiken- een dwangmatig onanant die niet van ophouden weet?

Hiermee is dus meteen bevestigd dat het met mijn vermeende verslavingen nog niet zo'n vaart loopt. En als ik die überhaupt niet had, dan was mijn laatste en volgens kenners allermooiste schilderij nooit tot stand gekomen. Op een nagenoeg zwarte ondergrond heb ik alle dotjes verf op het doek aangebracht met de kurk van een wijnfles en het filter van een sigaret. Op het eerste gezicht lijkt het helemaal nergens op. Maar met een wijntje in de ene hand en een sigaret in de andere, zie je door de wimpers van je half dichtgeknepen ogen opeens van alles gebeuren op het doek. In het Frans bèkt het zo lekker, dus ik heb het de titel gegeven 'L'Amour de Boire et Fumer'.