Ik hou van gezellige Anton Pieck-achtige plaatjes met die ouderwetse oer-Hollandse winterlandschappen. Maar schaatsen? Not my peace of cake. Als een beer aan een touwtje in het circus. Zo beweeg ik me voort over het ijs als ik me -tegen beter weten in- toch weer heb laten overhalen een keer mee te gaan schaatsen. Na elke tien meter krabbelen en wankelend glijden volgt een intermezzo van keihard vallen en weer heel moeizaam overeind krabbelen. Een mensonterend schouwspel.
Opgezadeld met zwakke enkels en gekweld door pijnlijke voeten is het me nooit gelukt goed te leren schaatsen, ongeacht met welke ijzers ik aantrad. Houten doorlopers, lage noren, hoge noren, hockeyschaatsen of zelfs klapschaatsen: het mocht allemaal niet baten. Eventjes snel een sierlijk doch imponerend bochtje maken behoorde helaas niet tot mijn vaardigheden. En tot overmaat van ramp kon ik ook het broodnodige remmen wel schudden. Tot groot vermaak van mijn medereizigers op het ijs. Elk wak in de verte -al was het maar een klein zwart stipje aan de horizon- werkte daardoor als een sterke magneet op mij. Eenmaal ter plaatse konden de anderen nog op tijd remmen of gingen pootje-over maar ik ging kopje-onder.
Het is overduidelijk dat ik niet voor de edele schaatssport in de wieg ben gelegd. Om dit leed enigszins te verzachten beperk ik mezelf tegenwoordig tot aanpalende indoor-activiteiten waarbij ook aan de inwendige mens wordt gedacht. Daarbij denk ik met name aan een langdurig verblijf in de naastgelegen horeca-uitspanning met vrij uitzicht over het ijs. Lekker bij de warme kachel aan de huisgemaakte erwtensoep met spek en worst, dan wel met een glas glühwein of Jägermeister is het uitstekend vertoeven. Vanzelfsprekend gezeten aan een tafeltje vlakbij het raam, zodat ik goed kan zien wat er buiten allemaal gebeurt.
Zelf schaatsen is één ding, maar naar schaatsen kijken is heel wat anders. Dat is pas ijspret!
