Een kwestie van geduld

Wie goed oplet kan ’t aan me zien. Na 56 zware jaren van dapper doorkauwen komen de Vlaardingse ijzerkoekjes inmiddels mijn neus en oren uit. Een mooier moment voor de overstap naar dé nieuwe –maar toch al eeuwenoude- smaaksensatie is er dus niet. Nooit eerder heb ik ze gegeten, maar ditmaal moet ik ze snel eens gaan proeven.

Nonnevotten! Als geen ander kan onze Nic oet Mestreech er alles over vertellen. Zo vlak voor Carnaval heeft deze allerleukste bakkersvrouw van het zuiden en omstreken er een complete dagtaak aan. "Ze zijn ronduit niet aan te slepen, en ook de poefelen vliegen bijna de winkel uit. Onze klanten nemen er soms vijftig of meer tegelijk." Het woord nonnevot is eigenlijk plat Limburgs voor de kont van een non. Het is frituurgebak met kaneel en basterd-suiker in de vorm van een strik. Poefelen zijn min of meer te vergelijken met Berliner bollen. Ik geloof haar direct wanneer ze zegt dat ze heerlijk smaken. "Ich krieg d’r allein zoa nutte heng van", voegt ze er nog met een ondeugende knipoog aan toe.

Grif geef ik het toe: ‘nutte heng’ moest ik even googelen. Vreemde talen en dialecten interesseren mij altijd enorm en daarom wil ik ook 'ons eigen' Limburgs goed leren lezen en verstaan. Op een afstand van amper twee uurtjes rijden is Limburg een aanrader voor wereldreizigers met een krappe beurs. En het Limburgs heeft iets schattigs, iets gemoedelijks en bovendien word ik er altijd erg vrolijk van. Maar ik moet ook eerlijk zijn. Om uw opkomend enthousiasme enigszins te temperen geef ik daarom graag een wijze raad: word niet meteen overmoedig. Trap als Hollander nooit in uw eigen valkuil door meteen zelf plat Limburgs te gaan schrijven. Laat dat vooral aan de echte Limburgers over. Don’t go there!

We beperken ons daarom tot het ‘lezen’ van plat Limburgs. Ook niet vervelend, lees maar eens met me mee: 'Es ich neet beater wis dan zou ich dinke dat ich mit unne Turk aan het schrieve woar.' Zeg nou zelf, dit is toch met recht een van de mooiste pareltjes van de Mestreechter Taol? Wat schrijven die Limburgers toch prachtig en beeldend, zo recht uit ’t hart en vooral zo lief. En als ik dan in gedachten haar stem hoor, klinkt dit allemaal wel heel erg sexy. Oh, was ik nog maar tien jaar jonger en liep zij nog maar vrij rond!

Mijn gedachten dwalen af, en daarom snel terug naar het onderwerp. Wordt het niet eens tijd dat de Vlaardingse banketbakkers zich achter de oren gaan krabben en zich realiseren dat het eindelijk eens klaar moet zijn met de saaie ijzerkoekjes, BPM'ers en hazelnootgebakjes? Daar worden wij toch niet vrolijk meer van? Ik hou ook weleens van een feestje, al is het voorlopig maar op een klein bordje naast mijn koffiemok.

Oké, eerlijk is eerlijk. Weliswaar verandert de naam van onze stad gedurende de maand februari in ‘het Buizengat’ en onlangs was de eerste lokale carnavalsvereniging een feit. Maar ondanks deze goed bedoelde initiatieven komt er in Vlaardingen nog geen kinderpartijtje van de grond. Carnaval leeft hier gewoonweg niet. Daarvoor moeten we voorlopig nog in het gezellige zuiden zijn.

Maar daar komt heus verandering in. Ooit zullen de vitrines van onze bakkers ook afgeladen zijn met feestelijke lekkernijen. Zelfs zal de Groen van Prinstererstraat ter hoogte van Nic.Molendijk voor alle verkeer zijn afgesloten. Mensen drommen samen in een lange rij, onder aanvoering van de altijd goedlachse Prins Theo de Achtste, voor poefelen en nonnevotten. Echt wel!

Tot slot nog een bemoedigende knuffel voor de laatste conservatieve Haringkoppen onder ons. Geen paniek, alles zal niet in één klap veranderen. Het zal uw tijd nog wel duren. Keulen en Aken zijn immers ook niet op een dag gebouwd. Het is een kwestie van geduld.

(*) Op 't momint vaan sjrieve en publicere geneet leeve Nic oet Mestreech vaan 'ne welverdeende zonvekansie en daorum steit in 're plaots mevrouw Batse-Toeters oet Mergraote op d'n foto. 

Mijn voorspelbaar afdwalende blik

Onvermijdelijk en onontkoombaar. Vooraf wéét ik dat het gaat gebeuren; soms heel stiekem maar andere keren openlijk zonder enige vorm van schaamte. Zodra ik mezelf weer betrap kijk ik onmiddellijk een andere kant op, maar negen van de tien keer ben ik dan allang door de mand gevallen.

"Halloooo, ik ben hiér!" roept ze als tijdens een gesprek mijn aandacht verplaatst en mijn ogen daardoor zo'n dertig centimeter lager eindigen dan waar ze begonnen. "Je was toch met míj aan het praten?" Ondertussen heeft de rits van mijn broek krampachtig overuren gemaakt om de beloofde pasvorm te kunnen garanderen.

Zijn er geen andere mannen van mijn middelbare leeftijd die daar ook mee tobben en behoor ik tot de zeldzame exemplaren die zich liefst zo snel mogelijk onder doktersbehandeling moeten stellen? Het antwoord is nee. Velen zijn met mij en dat is prettig.

Om die reden heeft de opticien mij de nieuwe FFF-bril (*) van de amerikaanse fabrikant CIA (**) geadviseerd. De werking is simpel maar doeltreffend. Voordat de beelden aan het oog worden doorgegeven scant deze bril de naaste omgeving en fixeert de kijkhoek in een neutrale richting zodra een grote boezempartij of ander vrouwelijk lekkers wordt waargenomen.

Hoewel ik er bij aanvang nogal sceptisch tegenover stond, moet ik na een uitputtende test eerlijk toegeven dat deze bril perfect werkt; zelfs onder de meest extreme omstandigheden!

De rondborstige dame op de foto wil mijn aandacht trekken: ze komt uitdagend dichtbij en strijkt met haar hand zachtjes door mijn haar. Geen reactie van mijn kant. Zelfs als ze met de andere hand behendig haar blouse nòg verder openknoopt, blijf ik onverstoorbaar in mijn boek lezen.

Hiermee is het bewijs geleverd. Zodra mijn vakantiegeld weer is gestort, schaf ik meteen zo'n bril aan en dan merkt voortaan niemand meer iets van mijn voorspelbaar afdwalende blik.


(*) Flexible Fixed Focus
(**) Cleavage Ignoring Appliances

Mijn vliegangst overwonnen

"Je hoeft helemaal niet zo bang te zijn, er gaat toch immers altijd een piloot mee?" zeg ik altijd stoer tegen zo'n bangerik die voor de eerste keer in zijn leven gaat vliegen.

Voor alles is een eerste keer geweest, ook voor mijzelf. Opgejut door vrienden heb ik vanaf Zestienhoven een vluchtje van een half uur boven Rotterdam gemaakt. Als ik dit als kind zou hebben geweten, had ik nóóit piloot willen worden. Ik zat verstijfd in mijn stoel met het angstzweet in de handen. Uit het raampje kijken durfde ik niet. Dan maar staren naar het metersdiepe decolleté van de stewardess. Weer heelhuids beneden, maar nog met knikkende knieën en een groen aangelopen hoofd, kon ik toch zonder jokken opscheppen over het geweldige uitzicht.

De bedrijven die de volksziekte vliegangst commercieel willen uitbuiten schieten tegenwoordig als paddestoelen uit de grond en voor duizend euro helpen ze je er in twee dagen vanaf. Aan mij zullen ze lekker geen cent verdienen want het is bij mij gewoon vanzelf overgegaan. Maar ik vertik het nog steeds om uit het raampje te kijken. Ik heb er een goede gewoonte van gemaakt om - in het vliegtuig zittend - naar véél leukere dingen te kijken.

Over vliegen gesproken: als achter vliegen vliegen vliegen dan vliegen vliegen vliegen achterna. Dat gebeurde gisterenavond in de woonkamer. Het waren twee van die dikke, met zo'n blauw-groen metallic achterlijf. De hele avond irritant gezoem, gekriebel, vervelend geknisper en gebrom. Soms leek het over en was het héél even stil maar dan begon het verdorie weer! Compleet gek werden we ervan. Zodra ik opstond om ze met een opgerolde krant naar de andere wereld te meppen waren ze ineens weer verdwenen. Maar af en toe worden ook vliegen weleens moe, want eindelijk zat er eentje bewegingloos op tafel. "En nou maar hopen dat ie daar nog even blijft zitten" zei ik, "probeer jij hem aan de praat te houden."

Mensen zeggen over mij dat ik heel zachtmoedig ben; ik zou nog geen vlieg kwaad doen. Mooi niet, ik wilde dit loeder met een enorme klap de vliegenhemel in helpen. De grote truc is om niet te slaan in de richting van de vlieg, maar iets meer in de richting van waar hij naar toe zal vliegen. En raak! Marianne Thieme moet me geloven als ik zeg dat ie er niets van gevoeld heeft, zo snel ging het. En die andere vlieg is waarschijnlijk zó geschrokken dat ie spontaan het huis ontvlucht is en komt nooit meer terug.
En wie durft er nu nog te zeggen dat ik last heb van vliegangst?

Mijn beroepsdeformatie

Geen flauw idee waar je het nu over hebt, hoor ik weleens. Bij mij gaat nu echt helemaal het licht uit! Heb je jezelf weleens horen praten? Het is weleens goed dat mensen mij een spiegel voorhouden; dat moet ik eerlijk toegeven.

Zonder het te merken heeft namelijk ook bij mij de beruchte beroepsdeformatie toegeslagen. Computertermen als desktop, gateway, IP-nummer, SSID, BG-band, USB-poort, rebooten.. (en zo kan ik nog wel even doorgaan) rollen over tafel als ik bij mijn zwager even snel een laptopje draadloos het internet op help. Voor de huis-tuin-en-keuken-gebruiker allemaal onbegrijpelijke lulkoek, maar soms helpt het als je een beetje Engels kent.


De Engelse term any key betekent een willekeurige toets. Meestal staat er dan een boodschap op het scherm zoals: 'Press any key to continue'. Iemand die niet goed bekend is met de Engelse taal gaat soms op zoek naar een toets met het woord any er op. Om dat te voorkomen wordt ook wel: 'Press Enter to continue' gebruikt, aldus de Wikipedia.

Ik werk op een ICT-afdeling waar onze helpdesk nog regelmatig telefoontjes krijgt waar in godsnaam die verdomde any key zit. Op het toetsenbord of ergens op die zwarte kast die hier onder mijn bureau staat? Ik ben al een half uur aan het zoeken, vertellen ze er dan ook nog bij. Balorig geworden na het zoveelste telefoontje over hetzelfde onderwerp vroeg de dienstdoende collega ooit : Even denken ... Probeert u eens de F3-toets? Ja dat is hem, riep de klant blij door de telefoon. Bedankt!

Een paar weken later kwam een andere collega voor een printerstoring op de betreffende afdeling en merkte op dat er aan de rand van het beeldscherm zo'n geel Post-It briefje was geplakt. Verontrustend! Kennelijk had die gebruiker niet alleen moeite met de Engelse taal maar ook grote moeite om dingen te onthouden. We hebben er later met zijn allen hartelijk om moeten lachen. Op het briefje stond namelijk in dikke viltstift-letters geschreven 'Any key = F3'.

Follow
Delen? Ja graag!