Mijn look-a-like

'Hé Jansen!'
'Who, me? Okay, whatever turns you on.'
'Dat is een tijd geleden Theo, hoe is het nou?'
'I'm an MD, not what you think.'
'Ik herkende je bijna niet meer. Wat ben jíj afgevallen zeg!'
'For a moment there I thought you were a smart lady.'
'Doe nou niet zo flauw man, met dat gekke Engels van je.'
'Oh my God. You're not wearing a bra.'
'Ja, nu is het wel leuk geweest Theo, doe eens normaal en blijf van me af.'
'Female idiots are fun. No wonder every village wants one.'

Dat men in Hugh Laurie, die House speelt in de gelijknamige televisie-serie, een slanke variant van mij herkent verbaast me niet. Hij heeft namelijk een aantal dingen met mij gemeen. Net als ik werkt hij in een ziekenhuis, loopt hij een beetje moeilijk en neemt het soms met scheren niet zo nauw.

Regelmatig verwart men anderen met mij. Bijvoorbeeld een Pieter van Vollenhoven die vergat zijn piano te laten stemmen. Of ene Tjerk Bruinsma, burgemeester van Vlaardingen, op een zoveelste mislukte foto wegens schaapachtig lachen. Of neem nou die Amerikaanse film-acteur, die irritante zelfingenomen lady-killer, die de hele dag rond het Senseo-apparaat drentelt. Of was het nou Nespresso? What else.

Maar zoals ik is er toch maar één; ik ben toch uniek? Hoe kunnen ze me nou verdorie verwisselen met die andere personen? Waar halen die lui toch het gore lef vandaan om zomaar op mij te lijken? Dat zou iedereen wel willen, toch? Maar ik heb ook mijn privacy en ik ben zeker Sinterklaas niet. Behalve aan House heb ik daarvoor aan niemand toestemming gegeven.

Het stalinorgel

Катюша, in goed Nederlands ook wel Katjoesja genoemd, was de naam voor de mobiele raketinstallaties die de Russen tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog inzetten tegen hun Duitse agressors. De pijpen om de raketten af te schieten stonden parallel net als orgelpijpen. Vanwege de raketten en de orgelachtige vorm én omdat Jozef Stalin destijds de leider van de Sovjet-Unie was, kreeg het apparaat onder de Duitse soldaten al snel de bijnaam Stalinorgel.

Met de wens dat Loesje ooit in de voetsporen zal treden van haar Russische grootouders, die beroemd waren om hun concerten, hebben we onlangs oma's oude piano gekregen. En het is niet zomaar een piano: dit exemplaar is gebouwd in de befaamde fabriek van Jacob Davidovitsj Becker uit Sint Petersburg. Tijdens de revolutie kwam de fabriek in handen van de Russische staat. Daarom staat er in goudkleurige letters 'КРАСНЫЙ ОКТЯБРЬ' op de kast, hetgeen Rode Oktober betekent. Ook dat laatste heb ik natuurlijk moeten navragen, want eerlijk gezegd moet ik nog een beetje aan mijn Russisch werken.

Toen de familie Vinnikov op de vlucht voor het Sovjet-regime naar Nederland kwam, mocht de piano slechts met speciale toestemming worden uitgevoerd. Het transport verliep heel moeizaam en heeft alles bij elkaar wel een half jaar geduurd. De beschadigingen veroorzaakt door de vele douane-controles zijn nog steeds zichtbaar; de piano is zelfs een keer met een breekijzer opengemaakt om te zien wat erin zat.

Op het oog is het eigenlijk maar een doodgewone piano. Toch is de klank prachtig, ook al moet de pianostemmer nodig een keer langs komen. Voor iemand die geen piano speelt kan ik bij vlagen redelijk met de piano overweg en als ik alleen in huis ben en mijn handen jeuken, helpt krabben meestal niet. Om me dan niet te vervelen en buiten op straat rottigheid uit te halen, ga ik meestal even een stukje spelen; op het Stalinorgel.