Mijn fantastische ideeën

Veel bedrijven en instellingen stellen het op prijs als klanten of medewerkers met een goed idee komen om bijvoorbeeld de efficiency of klantvriendelijkheid te bevorderen. Bij voorkeur wil men zoveel mogelijk goede ideeën verzamelen en met de beste daarvan iets nuttigs doen. Als kers op de taart is er voor de beste inzender altijd wel een cadeaubon van Maison de Bonneterie ter waarde van 5 euro, een leuk muismatje of een stropdas met het oude bedrijfslogo beschikbaar. Tot nu toe klinkt het goed, toch?

De ervaring heeft helaas geleerd dat het in werkelijkheid totaal anders gaat. Veel van m¡jn goede ideeën worden achteloos, zonder dank of opgaaf van reden, terzijde gelegd. Alsof de duvel ermee speelt: niemand wil naar mij luisteren. Hier volgen een paar schrijnende voorbeelden uit de praktijk.

Vanwege de bezuinigingen bij de gemeente waar ik ooit werkte, moesten we de koffie -die voorheen altijd gratis was- zelf gaan betalen via inhouding op het salaris. Op vrijwillige basis, want je mocht natuurlijk ook een thermoskan van huis meenemen. Per kamer werd dagelijks een volle kan neergezet en we moesten onderling maar uitvechten wie koffie uit de kan kreeg. Dit ging ongeveer twee weken goed, tot ik bemerkte dat 'niet betalende' collega's stiekem meedronken als ik even weg was.

Mijn plan om de koffie weer gratis te maken en een toiletjuffrouw aan te stellen, om op die manier alsnog een eerlijke vergoeding voor het koffie-gebruik af te dwingen, verdween onderin een la om er nooit meer uit te komen. Ik was zwaar aangeslagen want naar mijn mening was dit het allerbeste idee sinds de uitvinding van het klosje garen. Als beloning kreeg ik een gebrouilleerde arbeidsrelatie met twee collega's.

Laatst ging het met Feyenoord erg slecht: niet alleen op het sportieve vlak maar ook financieel. De verkoop van seizoen-kaarten daalde tot een histerisch dieptepunt en er kwam geen hond meer kijken in De Kuip. Als je opbelde en informeerde hoe laat de wedstrijd begon, kwam geregeld de wedervraag "Hoe laat schikt het u?"

Enkel een paar van mijn adviezen zou de club uit het slop kunnen trekken. En ik heb verstand van voetbal want mijn naamgenoot met dubbel-s speelde nota bene bij Ajax! Om meer toeschouwers te trekken, adviseerde ik o.a. om voortaan een dameselftal op te stellen, om al tijdens de wedstrijd van shirtjes te wisselen en naakte grensrechters in te voeren. Het bleef doodstil aan de overkant. Behalve van de spelers, die tegenwoordig na een belangrijk doelpunt het shirtje over het hoofd trekken -en zo als een kip zonder kop blijven rondrennen- heb ik verder geen bijval gekregen.

Ook mijn suggestie om de naam van de brandweer te veranderen werd totaal genegeerd. Als er met grote letters WEER BRAND op een ladderwagen zichtbaar is, begrijpt men tenminste wat er aan de hand is! Nou vergeet het maar, want dat ging niet gebeuren. In plaats daarvan heeft men juist het tegenovergestelde gedaan: nu is de naam in spiegelschrift op de voorkant van de bluswagens gezet! Welke sterveling begrijpt het nu nog?

Ondanks alle tegenwerking stroomt mijn hoofd nog steeds over. Het voert te ver om alle ideeën die ik bij mijn huidige werkgever heb ingediend te noemen, maar ik wil wel gezegd hebben dat ik ruim twintig kaartjes heb opgestuurd. Zojuist had ik met mijn kamergenoot nog een discussie, want ook hier krijg ik nergens een reactie op. Daarbij vroegen wij ons af waar in godesnaam die ideeënbus in ons gebouw was opgesteld en gingen samen op zoek.

Toen we hem eindelijk hadden gevonden werd meteen alles duidelijk. Het is namelijk een simpel apparaat met een smalle gleuf, een stekker en een rode knop. Klaarblijkelijk zit er ook hier helemaal niemand te wachten op mijn fantastische ideeën.

Mijn vliegangst overwonnen

"Je hoeft helemaal niet zo bang te zijn, er gaat toch immers altijd een piloot mee?" zeg ik altijd stoer tegen zo'n bangerik die voor de eerste keer in zijn leven gaat vliegen.

Voor alles is een eerste keer geweest, ook voor mijzelf. Opgejut door vrienden heb ik vanaf Zestienhoven een vluchtje van een half uur boven Rotterdam gemaakt. Als ik dit als kind zou hebben geweten, had ik nóóit piloot willen worden. Ik zat verstijfd in mijn stoel met het angstzweet in de handen. Uit het raampje kijken durfde ik niet. Dan maar staren naar het metersdiepe decolleté van de stewardess. Weer heelhuids beneden, maar nog met knikkende knieën en een groen aangelopen hoofd, kon ik toch zonder jokken opscheppen over het geweldige uitzicht.

De bedrijven die de volksziekte vliegangst commercieel willen uitbuiten schieten tegenwoordig als paddestoelen uit de grond en voor duizend euro helpen ze je er in twee dagen vanaf. Aan mij zullen ze lekker geen cent verdienen want het is bij mij gewoon vanzelf overgegaan. Maar ik vertik het nog steeds om uit het raampje te kijken. Ik heb er een goede gewoonte van gemaakt om - in het vliegtuig zittend - naar véél leukere dingen te kijken.

Over vliegen gesproken: als achter vliegen vliegen vliegen dan vliegen vliegen vliegen achterna. Dat gebeurde gisterenavond in de woonkamer. Het waren twee van die dikke, met zo'n blauw-groen metallic achterlijf. De hele avond irritant gezoem, gekriebel, vervelend geknisper en gebrom. Soms leek het over en was het héél even stil maar dan begon het verdorie weer! Compleet gek werden we ervan. Zodra ik opstond om ze met een opgerolde krant naar de andere wereld te meppen waren ze ineens weer verdwenen. Maar af en toe worden ook vliegen weleens moe, want eindelijk zat er eentje bewegingloos op tafel. "En nou maar hopen dat ie daar nog even blijft zitten" zei ik, "probeer jij hem aan de praat te houden."

Mensen zeggen over mij dat ik heel zachtmoedig ben; ik zou nog geen vlieg kwaad doen. Mooi niet, ik wilde dit loeder met een enorme klap de vliegenhemel in helpen. De grote truc is om niet te slaan in de richting van de vlieg, maar iets meer in de richting van waar hij naar toe zal vliegen. En raak! Marianne Thieme moet me geloven als ik zeg dat ie er niets van gevoeld heeft, zo snel ging het. En die andere vlieg is waarschijnlijk zó geschrokken dat ie spontaan het huis ontvlucht is en komt nooit meer terug.
En wie durft er nu nog te zeggen dat ik last heb van vliegangst?

Mijn zwarte gat

Dag meneer Jansen, we hebben helaas nog een paar dingetjes gevonden. De distributieriem moet worden vervangen en van één band is het profiel bijna versleten. Oh, zei ik dan, geen probleem hoor. En weet u wat ? Zet er meteen maar vier nieuwe banden onder! Aan het eind van de dag alleen even een handtekening gezet en met een brede glimlach weer op pad. Makkelijk en zorgeloos hoor, een lease-auto. Ook zo'n bijbehorende tankpas is een weldaad voor je eigen portemonnee; alles waar je 's-nachts van droomt daar kun je de volgende dag lekker naar toe rijden. En al die lease-rijders tegenwoordig maar klagen over de fiscale bijtelling.

Nee, als je een eigen auto rijd is alles gratis zeker! Los van de verzekering en motorrijtuigenbelasting ben je soms een vermogen kwijt als je de auto voor onderhoud naar de garage gaat. Om nog maar niet te spreken van de brandstof, want die van mij lust wel een slokje. Tijdens het tanken moet ik er dus altijd goed aan denken om de motor uit te zetten, anders komt de tank nooit vol. Maar goed, dat is een eigen keus geweest; ik had natuurlijk ook een zuinig klein autootje kunnen nemen.

Vorig jaar was ik nog tweeduizend (!) euro kwijt voor een APK-keuring met grote beurt. De laatste keer dat ik gebeld werd door de garage ging het koud over mijn rug. Gelukkig was het slechts de mededeling dat de auto weer klaar was en dat de schade ditmaal beperkt was gebleven tot 240 euro. Maar te vroeg gejuicht: een week later klonk het alsof ik op een brullende motorfiets door de stad reed. Wat gaaf, heb je een oude Harley-Davidson gekocht? Er zat ineens een joekel van een gat in de achterste demper van de uitlaat. Gisteren moest ik helaas mijn pinpas weer flink laten roken bij het lokale knalpijpenparadijs.

Mijn dikke daf

Onder elkaar spraken we altijd over een viertonner. De officiële aanduiding van Defensie was YA-4440, de vrachtauto waar ik in mijn diensttijd mee heb gereden. Opgekomen met lichting 79-5 werd ik aangesteld als viertonnerchauffeur en ingedeeld bij 'Rijschool Venlo' op de Frederik Hendrikkazerne te Blerick. Eenmaal het militair rijbewijs behaald kon ik de felbegeerde gele flap bij de gemeente zelfs laten omzetten in een 'burger-rijbewijs' voor de categoriëen BCDE.

Net van school af en dan al mogen rijden met luxe touringcars en zware vrachtwagens met aanhanger of oplegger! Het spreekt vanzelf dat ik het als ventje van amper achttien rete-stoer vond om met zo'n dikke DAF door de straten van de Veluwse dorpen te punken. Daarbij met hunkerende blik nagestaard door de lokale schoonheden. Wishfull thinking, denk ik achteraf. Maar toch...

Sinds mijn vijftigste krijg ik ongevraagd van alle kanten en op allerlei manieren bevestiging dat ik ouder word. In maart ontving ik van de gemeente het bericht dat mijn rijbewijs weer bijna was verlopen. Ok, even pasfoto's maken en een keer langs het gemeentehuis. Zo gepiept, toch? Dat was verkeerd gedacht, las ik verder. Als je een groot rijbewijs moet vernieuwen -verlengen bestaat niet meer- word je over één kam geschoren met 70-plussers! Dus dan is het invullen van een eigen verklaring en het ondergaan van de bijbehorende medische keuring verplicht. De verklaring bestaat uit elf medische vragen over de ogen, de psychische gesteldheid en motoriek. En 70-plussers, dat zijn toch weggebruikers die met de stoel in de voorste stand en de kin tegen de voorruit met een gangetje van hooguit 60 over de snelweg kruipen? Maar daar wil ik nog niet bij horen. Heel confronterend; alweer een deuk in mijn ego!

En dat nieuwe rijbewijs kwam er niet vanzelf. Tweemaal naar het gemeentehuis, tig telefoontjes, formulieren invullen, pasfoto's regelen, 3 keer zuchten en tien kniebuigingen maken en tot slot ruim honderd-vijftig euro bij elkaar aftikken. Maar het kóst een paar centen maar dan héb je ook wat. Het is me weer gelukt: de komende tien jaar mag ik weer met groot rollend materieel de openbare weg op. U bent dus gewaarschuwd.