En bedankt!

Bij vlagen prettig gestoord of volkomen hotsieknots, maar tegelijkertijd een van de gewoonste mensen die je kunt tegenkomen. Qua koffie ben ik dat dan weer niet, want die drink ik bij voorkeur met twee zoetjes. Maar net zoals veel andere gewone mensen heb ik vaak een liedje in mijn hoofd. Sommige liedjes die in mijn hoofd nestelen, met name de liedjes die ik zelf leuk vind, maken mijn dag echt helemaal top. Allemachies, dan ben ik ineens weer de blije eikel die zojuist het licht heeft gezien, en gedraag ik mij overdreven behulpzaam en vriendelijk naar iedereen om mij heen. En die aanstekelijke, kamerbrede smile is niet meer van mijn bek te slaan!

Maar zodra ik zelf geen inspraak meer heb op de repertoirekeuze, wordt zoiets toch hoogst irritant. Want welk stom deuntje gaat er vandaag weer in mijn kop wonen? De niet aflatende psychologische treiterterreur van 'Miene Vogel is Gevloge' van Beppie Kraft, die we kennen als de wederopstanding van de Zangeres zonder Oorbellen, en 'Hallo Vriendjes en Vriendinnetjes' van een bekende Vlaardingse clown en dito acrobaat - om maar eens een paar foute zijstraten te noemen - drijven mij tot complete waanzin! Soms zie ik het leven gewoon niet meer zitten... Afgelopen weekend ben ik zowaar nog met een kutsmoes door politie en hulpverleners uit de Gamma weggelokt, nadat ik er in verwarde toestand, en met een dik touw in de hand, naar de paskamers had gevraagd.

En alsof dat nog niet erg genoeg is: er komt altijd een moment dat zo'n plaaggeest weer vanuit mijn hoofd naar buiten wil. Helaas heb ik noch over het waar noch over het wanneer enige controle. Toegegeven: 's zomers op het strand een kerst- of sinterklaasliedje fluiten wordt door de meeste medebadgasten waarschijnlijk nog wel schouderophalend door de vingers gezien. Maar er zijn genoeg situaties of gelegenheden te bedenken, waarbij zo'n ongeleid muzikaal projectiel totaal ongelegen komt. En dat kan soms tot zeer gênante taferelen leiden. Ik doe maar even snel een greep:
- Belangrijke vergadering of sollicitatiegesprek,
- Dramatisch nieuws over een zoveelste terreuraanslag,
- Alcoholcontrole door de politie,
- Toespraak tijdens een uitvaartplechtigheid.

Goh, wat een onverwacht leuk bruggetje: opeens schiet me weer te binnen welk liedje er tijdens de uitvaart van Mieke Telkamp te horen was! Wie het weet, mag het zeggen. Voor de goede inzenders heb ik een leuke attentie klaarliggen.

Als geboren pestkop maak ik er graag een sport van om iemand anders ook eens zo'n suf liedje in het hoofd te bezorgen. Probeer het zelf ook maar eens. Een nietsvermoedend slachtoffer is zó gevonden. Vooral kennissen die zojuist zijn teruggekeerd van een zonvakantie op Gran Canaria, en daar de godganse dag op een ligbed naast een kinderrijk zwembad vertoefden, zijn een makkelijke prooi. A piece of cake. Geef ze gewoon een klein duwtje in de goede richting, en informeer terloops of er daar voor de kleintjes ook een animatieteam was.

'Chi chi wa, chi chi wa, 
 chi chi waa waa wa!'

Graag gedaan!



Follow
Delen? Ja graag!

Mijn look-a-like

'Hé Jansen!'
'Who, me? Okay, whatever turns you on.'
'Dat is een tijd geleden Theo, hoe is het nou?'
'I'm an MD, not what you think.'
'Ik herkende je bijna niet meer. Wat ben jíj afgevallen zeg!'
'For a moment there I thought you were a smart lady.'
'Doe nou niet zo flauw man, met dat gekke Engels van je.'
'Oh my God. You're not wearing a bra.'
'Ja, nu is het wel leuk geweest Theo, doe eens normaal en blijf van me af.'
'Female idiots are fun. No wonder every village wants one.'

Dat men in Hugh Laurie, die House speelt in de gelijknamige televisie-serie, een slanke variant van mij herkent verbaast me niet. Hij heeft namelijk een aantal dingen met mij gemeen. Net als ik werkt hij in een ziekenhuis, loopt hij een beetje moeilijk en neemt het soms met scheren niet zo nauw.

Regelmatig verwart men anderen met mij. Bijvoorbeeld een Pieter van Vollenhoven die vergat zijn piano te laten stemmen. Of ene Tjerk Bruinsma, burgemeester van Vlaardingen, op een zoveelste mislukte foto wegens schaapachtig lachen. Of neem nou die Amerikaanse film-acteur, die irritante zelfingenomen lady-killer, die de hele dag rond het Senseo-apparaat drentelt. Of was het nou Nespresso? What else.

Maar zoals ik is er toch maar één; ik ben toch uniek? Hoe kunnen ze me nou verdorie verwisselen met die andere personen? Waar halen die lui toch het gore lef vandaan om zomaar op mij te lijken? Dat zou iedereen wel willen, toch? Maar ik heb ook mijn privacy en ik ben zeker Sinterklaas niet. Behalve aan House heb ik daarvoor aan niemand toestemming gegeven.

Mijn ruimtereis

Ik krijg zure oprispingen van Het Hollandsch Levenslied, heb last van plaatsvervangende schaamte als ik een polonaise zie en van draaiorgels word ik schietgevaarlijk. Maar als ik èrgens een bloedhekel aan heb is het wel een vergadering op het OK-complex in ons ziekenhuis!

Voordat je de zaal waarin de talkshow wordt gehouden mag betreden, is het verplicht omkleden geblazen. Bij iedereen die naar binnen wil ziet poortwachter Giel Steriel er streng op toe dat een speciale overall wordt aangetrokken en een haarkapje opgezet. Zelfs de reeds kalende mannen van rond de vijftig -die van nature altijd al een soort badmuts dragen- vormen op dit laatste geen uitzondering.

De vaste OK-crew heeft een eigen kleedruimte maar bezoekers moeten zich omkleden in een felverlichte hal bij de ingang. Er is daar geen enkele privacy en daarom wil ik graag mijn normale kleding eronder aanhouden. Qua maat is het 'One Size Fits All', ikzelf noem het altijd 'Extra Medium'. Het zweet parelt van mijn voorhoofd als het, na een kwartier getob en geworstel, uiteindelijk gelukt is om in de overall te klimmen en met een uiterste krachtsinspanning de rits dicht te trekken.

Overigens loopt iedereen daar in zo'n zelfde gekke pakje. Maar net zoals bij mijn allereerste bezoek aan een sauna voel ik me toch bekeken en opgelaten in zo'n belachelijke outfit. De plastic hoesjes om mijn schoenen voelen als groene zeep op de gladde tegelvoer. Als een travestiet op naaldhakken op een grindpad met tegenwind, zeg maar.

Na een prachtig weekend met een heerlijk zonnetje en zeer aangename temperaturen voor de tijd van het jaar, is het sinds vandaag uit met de pret. Hoewel het nog steeds niet echt koud is, lijkt het alsof er elk moment dikke vlokken sneeuw uit de grijze wolken zullen gaan vallen. Een week geleden zag je overal de etalages en winkelstraten nog vol met sinterklaas versieringen en sinds afgelopen weekend heeft half Nederland alweer een kerstboom in de woonkamer en hoor je de godganse dag niet anders dan dat eeuwige Last Christmas van Wham op de radio.

De bemanning van de Apollo 13 wenst U daarom alvast een prettige kerst en een voorspoedig nieuwjaar!

Opmerking bij de foto: Om begrijpelijke redenen wilden mijn collega's André (rechts)  en Susanne ( midden)  slechts onherkenbaar in beeld worden gebracht..