Als je het bed met iemand deelt wordt dat trouwens altijd heel oneerlijk gedaan. De hele bevolking van het bed concentreert zich dan op een klein plekje, lekker gestapeld en flink aangestampt. Mijn ex en ik sliepen al jaren in een ouderwets tweepersoonsbed op één matras van 140 x 200, tot onze volle tevredenheid. Ook al ga je met regelmaat gewoon braaf slapen, omdat je samen op één grote matras ligt, kun je heerlijk lepeltje-lepeltje in slaap vallen, toch?
Opeens was er de verstelbare lits-jumeaux, iets dat iedereen beslist zou moeten hebben. Fijn als je ziek was of vermoeide benen had, plannen had om het ontbijt in bed te knoeien of wat dan ook. Dus de knip flink opengetrokken en we kochten twee aparte matrassen, twee éénpersoonsdekbedden, twee hoezen, kortom: de hele mikmak. En daar lagen we dan als prins en prinses gevangen op ons eigen luxe eiland. We zwaaiden vanuit de verte naar elkaar en glimlachten treurig voordat het licht uitging. De tocht naar het andere eind van de bedwereld werd toch wat minder vaak gemaakt. En zo koud in de winter als je na de expeditie terugkeerde naar je eigen Nova Zembla.
Om de zaak te redden hebben we later nog een echte "Love Bridge" aangeschaft. Dat is een wigvormig stuk schuimplastic bekleed met lakenstof, die de gleuf tussen de twee matrassen egaliseert. Ja ja, nou vergeet het maar.. Steevast na 5 minuten sex was het rotding tussen de matrassen door op de grond gevallen, schoven de matrassen plots uit elkaar en zat mijn mannelijkheid klem op een andere plaats dan waar ik deze bedoeld had!
Nadien is het nooit meer iets tussen ons geworden; we zijn gescheiden en zij woont nu samen met haar vriend. En gelukkig heb ik het ook weer helemaal voor elkaar want ik lig behaaglijk tegen mijn vriendin aangelepeld in haar oor te snurken.
Follow
Delen? Ja graag!