Mijn voorspelbaar afdwalende blik

Onvermijdelijk en onontkoombaar. Vooraf wéét ik dat het gaat gebeuren; soms heel stiekem maar andere keren openlijk zonder enige vorm van schaamte. Zodra ik mezelf weer betrap kijk ik onmiddellijk een andere kant op, maar negen van de tien keer ben ik dan allang door de mand gevallen.

"Halloooo, ik ben hiér!" roept ze als tijdens een gesprek mijn aandacht verplaatst en mijn ogen daardoor zo'n dertig centimeter lager eindigen dan waar ze begonnen. "Je was toch met míj aan het praten?" Ondertussen heeft de rits van mijn broek krampachtig overuren gemaakt om de beloofde pasvorm te kunnen garanderen.

Zijn er geen andere mannen van mijn middelbare leeftijd die daar ook mee tobben en behoor ik tot de zeldzame exemplaren die zich liefst zo snel mogelijk onder doktersbehandeling moeten stellen? Het antwoord is nee. Velen zijn met mij en dat is prettig.

Om die reden heeft de opticien mij de nieuwe FFF-bril (*) van de amerikaanse fabrikant CIA (**) geadviseerd. De werking is simpel maar doeltreffend. Voordat de beelden aan het oog worden doorgegeven scant deze bril de naaste omgeving en fixeert de kijkhoek in een neutrale richting zodra een grote boezempartij of ander vrouwelijk lekkers wordt waargenomen.

Hoewel ik er bij aanvang nogal sceptisch tegenover stond, moet ik na een uitputtende test eerlijk toegeven dat deze bril perfect werkt; zelfs onder de meest extreme omstandigheden!

De rondborstige dame op de foto wil mijn aandacht trekken: ze komt uitdagend dichtbij en strijkt met haar hand zachtjes door mijn haar. Geen reactie van mijn kant. Zelfs als ze met de andere hand behendig haar blouse nòg verder openknoopt, blijf ik onverstoorbaar in mijn boek lezen.

Hiermee is het bewijs geleverd. Zodra mijn vakantiegeld weer is gestort, schaf ik meteen zo'n bril aan en dan merkt voortaan niemand meer iets van mijn voorspelbaar afdwalende blik.


(*) Flexible Fixed Focus
(**) Cleavage Ignoring Appliances

Mijn armen worden steeds korter

Telkens als we op de Rotterdamseweg in de buurt van Huize Avondrust waren, kwam hij in de verte al aangewaggeld. Rond als een tonnetje, steunend op een stok, zwarte overjas en grijze gleufhoed, bretels om zijn broek omhoog te houden en dit alles opgeleukt met een stropdas van hooguit vijftien centimeter lang.

Binnen een straal van twee meter genaderd, tuurde hij met de platte hand boven zijn ogen de kring rond en vroeg dan - volkomen willekeurig - aan één van ons "Ben jij dat, Jan?"

De handlangers van 't Groen waarmee ik in de lunchpauze meestal een ommetje maakte in de buurt van de school, keken altijd met grote voorpret uit naar deze ludieke meet-and-greet met mijn opa. Want ik heet immers geen Jan en heb ook helemaal geen Jan in de naaste familie! De hilariteit was alom en ook mijn vader vond het vermakelijk. Als ik uit school thuiskwam was hij altijd benieuwd of ik opa soms was tegengekomen en vroeg dan "Doe jij opa Kwak nog eens een keer na?"

Een andere evergreen was de truc met het zoutvaatje. Als opa op zaterdag kwam eten deed ik - met mijn duim op de gaatjes - nèt alsof ik zout op opa's gebakken scholletje strooide. Iedereen aan tafel lag dubbel van het lachen als hij na twee seconden al riep dat er nu wel genoeg op zat.

Achteraf bezien was het schandalig om die lieve oude man zo te plagen, want opa Kwak was al dik in de negentig en zag het allemaal niet zo best meer. Ouderdom komt immers met gebreken. Ook de mijne. Dat besef ik eens te meer omdat ik sinds mijn vijftigste ook de tand des tijds aan me voel knagen.

Ik mag nog steeds autorijden en weet ook telkens weer mijn eigen huis terug te vinden. Ik kan nog feilloos de naam van onze koningin en die van de vrouw van prins Willem Alexander oplepelen. Ook lukt het me nog elke dag om zelfstandig naar het toilet te gaan. Maar iets simpels als een boek of krant lezen gaat helaas niet meer zonder hulpmiddel. Sinds een jaar ben ik daarom de trotse eigenaar van een echte leesbril. Ongemerkt zet ik die steeds vaker op; ik kan er immers al heel goed mee in de verte kijken. Vorige week stapte ik uit de auto met mijn leesbril nog op.

Brilmans is inmiddels met veel liefde opgenomen in mijn onafscheidelijke vriendjesclub; de iPhone, de sleutelbos, de sigaretten en de aansteker. Zonder hen ga ik de deur niet meer uit want mijn ogen hollen achteruit en mijn armen worden steeds korter..