Mijn meest gelezen

maandag 25 september 2017

Mijn minderende makke met mijn maatje meer


In mijn dagelijkse gevecht met de zwaartekracht viel, gleed en struikelde ik me altijd een ongeluk. Dit tot grote ergernis van mijn moeder. Deze keer zat er een bananenschil in het complot, jokte ik tegen haar. Mijn stoere, maar inmiddels compleet uitgewoonde corduroybroek was nu echt naar de knoppen. Zelfs in de opgenaaide suède kniestukken zaten grote gaten. Ik had de stille hoop dat Ma er nog nieuwe op kon naaien, maar daar zag ze geen heil meer in.

Helaas pindakaas: het was weer hoog tijd voor het onontkoombare bezoek aan de kledingwinkel. Vreselijk, ik haatte het om nieuwe kleren te gaan shoppen en met een steen in mijn maag en mijn gezicht op onweer sjokte ik dan achter mijn moeder aan. "Sorry mevrouw, zo'n jongenspantalon hebben we niet nóg groter", sprak onze lokale Mister Humphries zalvend, nadat hij glimlachend mijn onderlijf uitgebreid met zijn meetlint had verkend. "Probeert u het met hem eens bij C&A, bij de kleine herenmaten. Of kijk gerust eens een keer bij Vervat".(*) Dat laatste werd er gelukkig niet écht bij gezegd, maar ik zag het hem denken, die valse nicht.



Ik had 'aanleg', zo noemde hij dat. Maar van wie had ik dat dan? Mijn ouders waren immers allebei slank. Was ik dan van de melkboer of de meteropnemer? In mijn herinnering ben ik altijd al een proppie geweest en als kind werd ik er vaak genoeg mee gepest. Hier volgt een korte bloemlezing.
Als je een rondje om mij heen wilde lopen moest je brood meenemen voor onderweg. En het deurkozijn moest eerst flink worden ingevet, voordat ik me naar binnen kon wringen. En volgens zeggen zou ik voor mezelf ook motorrijtuigenbelasting verschuldigd zijn. Ook mijn verjaardag was onderwerp van spot. Want die moest altijd tweemaal gevierd worden: éénmaal aan mijn voorkant en vervolgens nog een keer aan de achterkant.

Gelukkig ken ik tegenwoordig genoeg mensen die vele malen dikker zijn dan ik. En dat is heel goed voor mijn ego. Misschien uit misplaatste wraakgevoelens, maar vooral ook om de aandacht van mezelf af te leiden, koester ik dat en maak er bij gelegenheid graag grappen over. Een nieuwe en zeer zwaarlijvige collega kwam zich op zijn eerste werkdag aan mij voorstellen. "Aangenaam, ik ben Dick". En dan moest ik het wel zeggen want voor open doel kop ik 'm altijd in: "Ja, dat zie ik ook wel. Ik kom niet uit de Efteling!"

Of neem die vreselijke vetklep bij ons om de hoek: als zij op een bewolkte dag naar buiten gaat, floepen spontaan de straatlantaarns aan! Ze kwam eens bij de huisarts wegens hartritme-stoornissen en opvliegers. Die stuurde haar linea recta door naar de diëtiste en schreef op de verwijskaart: 'Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat deze mevrouw tijdens de maaltijden uitrust van haar inspanningen om af te vallen.'


Toegegeven, de overhemden die ik een jaar geleden kocht zijn niet zo krap geworden doordat de wasmachine te heet stond. Er moeten weer hoognodig wat kilootjes vanaf bij mij. Want ik kan tegenwoordig geen kroeg meer binnenstappen, of ik krijg meteen een set dartpijltjes in mijn handen gedrukt.

Maar och, alles is relatief, dus ik blijf het maar van de zonnige kant zien. Ik heb geenszins een wespentaille, maar andersom nog steeds geen eigen postcode. Dus met gepaste trots, en thans zonder moeite met een maatje meer, kan ik zeggen dat ik me er prima bij voel. Mijn vader was timmerman, mijn moeder heette Maria, ik ben op dezelfde dag jarig als Onze Lieve Heer én -last but not least- ik heb een goddelijk lichaam! Ja echt, want Boeddha was toch ook een god?

(*) Grootwinkelbedrijf in tenten en kampeerartikelen te Rotterdam


Follow
Delen? Ja graag!

zaterdag 19 augustus 2017

En bedankt!

Bij vlagen prettig gestoord of volkomen hotsieknots, maar tegelijkertijd een van de gewoonste mensen die je kunt tegenkomen. Qua koffie ben ik dat dan weer niet, want die drink ik bij voorkeur met twee zoetjes. Maar net zoals veel andere gewone mensen heb ik vaak een liedje in mijn hoofd. Sommige liedjes die in mijn hoofd nestelen, met name de liedjes die ik zelf leuk vind, maken mijn dag echt helemaal top. Allemachies, dan ben ik ineens weer de blije eikel die zojuist het licht heeft gezien, en gedraag ik mij overdreven behulpzaam en vriendelijk naar iedereen om mij heen. En die aanstekelijke, kamerbrede smile is niet meer van mijn bek te slaan!

clown acrobaat duo


Maar zodra ik zelf geen inspraak meer heb op de repertoirekeuze, wordt zoiets toch hoogst irritant. Want welk stom deuntje gaat er vandaag weer in mijn kop wonen? De niet aflatende psychologische treiterterreur van 'Miene Vogel is Gevloge' van Beppie Kraft, die we kennen als de wederopstanding van de Zangeres zonder Oorbellen, en 'Hallo Vriendjes en Vriendinnetjes' van een bekende Vlaardingse clown en dito acrobaat - om maar eens een paar foute zijstraten te noemen - drijven mij tot complete waanzin! Soms zie ik het leven gewoon niet meer zitten... Afgelopen weekend ben ik zowaar nog met een kutsmoes door politie en hulpverleners uit de Gamma weggelokt, nadat ik er in verwarde toestand, en met een dik touw in de hand, naar de paskamers had gevraagd.

bouwmarkt politie ggz


En alsof dat nog niet erg genoeg is: er komt altijd een moment dat zo'n plaaggeest weer vanuit mijn hoofd naar buiten wil. Helaas heb ik noch over het waar noch over het wanneer enige controle. Toegegeven: 's zomers op het strand een kerst- of sinterklaasliedje fluiten wordt door de meeste medebadgasten waarschijnlijk nog wel schouderophalend door de vingers gezien. Maar er zijn genoeg situaties of gelegenheden te bedenken, waarbij zo'n ongeleid muzikaal projectiel totaal ongelegen komt. En dat kan soms tot zeer gênante taferelen leiden. Ik doe maar even snel een greep:
- Belangrijke vergadering of sollicitatiegesprek,
- Dramatisch nieuws over een zoveelste terreuraanslag,
- Alcoholcontrole door de politie,
- Toespraak tijdens een uitvaartplechtigheid.

Goh, wat een onverwacht leuk bruggetje: opeens schiet me weer te binnen welk liedje er tijdens de uitvaart van Mieke Telkamp te horen was! Wie het weet, mag het zeggen. Voor de goede inzenders heb ik een leuke attentie klaarliggen.

oorwurm kinderliedje zwembad animatieteam kids fun

Als geboren pestkop maak ik er graag een sport van om iemand anders ook eens zo'n suf liedje in het hoofd te bezorgen. Probeer het zelf ook maar eens. Een nietsvermoedend slachtoffer is zó gevonden. Vooral kennissen die zojuist zijn teruggekeerd van een zonvakantie op Gran Canaria, en daar de godganse dag op een ligbed naast een kinderrijk zwembad vertoefden, zijn een makkelijke prooi. A piece of cake. Geef ze gewoon een klein duwtje in de goede richting, en informeer terloops of er daar voor de kleintjes ook een animatieteam was.

'Chi chi wa, chi chi wa, 
 chi chi waa waa wa!'

Graag gedaan!



Follow
Delen? Ja graag!